Dostęp tylko dla zalogowanych użytkowników.
Ekspercie! Zaloguj się lub załóż konto i ciesz się dostępem do wszystkich artykułów.
Diagnostyka mikrobiologiczna zakażeń w intensywnej terapii. Część 1: Zasady ogólne i diagnostyka zakażeń krwi

Wprowadzenie Diagnostyka mikrobiologiczna odgrywa kluczową rolę w leczeniu pacjentów z ciężkimi zakażeniami, zwłaszcza na oddziałach intensywnej terapii (OIT). Jej skuteczność zależy nie tylko od dostępnych technologii laboratoryjnych, ale także – a może przede wszystkim – od jakości pobranego materiału biologicznego, prawidłowego transportu próbek oraz dobrej współpracy między zespołem klinicznym a mikrobiologami. Laboratorium mikrobiologiczne nie ogranicza się do wykonywana badań – odpowiada również za interpretację wyników w kontekście klinicznym. Pomimo rozwoju automatyzacji oraz metod genomicznych i proteomicznych, podstawą wiarygodnych wyników pozostaje prawidłowo pobrany i przekazany materiał. Drobnoustroje mogą namnażać się lub obumierać w bardzo krótkim czasie, co ma bezpośredni wpływ na jakość uzyskanego wyniku. Zespół kliniczny powinien znać podstawowe zasady pobrania materiału, jego oznakowania i transportu. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości warto skonsultować się z laboratorium mikrobiologicznym. 10 zasad skutecznej diagnostyki mikrobiologicznej Jakość materiału decyduje o jakości wyniku. Próbki o niskiej wartości diagnostycznej mogą zostać odrzucone. W takich przypadkach laboratorium ma obowiązek skontaktować się z lekarzem prowadzącym w celu wyjaśnienia nieprawidłowości. Nie oczekuj identyfikacji każdego wyhodowanego mikroorganizmu. Wynik mikrobiologiczny jest interpretowany w kontekście danych klinicznych i rodzaju materiału, z uwzględnieniem wyłącznie drobnoustrojów o znaczeniu klinicznym. Zminimalizuj ryzyko kontaminacji florą fizjologiczną. Szczególną ostrożność należy zachować przy pobieraniu materiału z miejsc kolonizowanych przez florę fizjologiczną, takich jak