Definicja sedacji proceduralnej i analgezji Sedacja proceduralna i analgezja (procedural sedation and analgesia, PSA) jest farmakologicznie indukowanym stanem obniżonej świadomości, osiąganym przy zastosowaniu leków sedujących i/lub przeciwbólowych, którego celem jest umożliwienie bezpiecznego i skutecznego przeprowadzenia procedur diagnostycznych lub terapeutycznych. Pozwala na redukcję lęku, dyskomfortu oraz bólu pacjenta, przy jednoczesnym zachowaniu stabilności podstawowych funkcji życiowych. Stosowany w przeszłości termin „sedacja świadoma” (conscious sedation) jest obecnie uznawany za nieprecyzyjny i niewłaściwy, ponieważ skuteczna sedacja wiąże się z różnego stopnia depresją świadomości. Pojęcie to nie powinno być stosowane zamiennie z PSA. Prawidłowo prowadzona PSA cechuje się zachowaniem drożności dróg oddechowych oraz spontanicznej wentylacji, pomimo obniżonego poziomu świadomości. Sedacja proceduralna wymaga ciągłego monitorowania pacjenta, dostosowanego do głębokości sedacji, w celu wczesnego wykrycia i leczenia potencjalnych działań niepożądanych, w szczególności zaburzeń oddychania i krążenia.  Poziomy sedacji Głębokość sedacji może być oceniana za pomocą kilku zwalidowanych skal. Jednym z przykładów jest zmodyfikowana pięciostopniowa skala Ramsaya, w której najwyższy, piąty poziom odpowiada stanowi równoważnemu znieczuleniu ogólnemu: Poziom 1 – pacjent w pełni świadomy Poziom 2 – pacjent senny, współpracujący Poziom 3 – pacjent sprawia wrażenie śpiącego, jednak reaguje na bodźce słowne Poziom 4 – pacjent sprawia wrażenie śpiącego, reaguje wyłącznie na standaryzowane bodźce fizyczne (np. ucisk lub