Skala SOFA (Sepsis‐related Organ Failure Assessment) została po raz pierwszy zaproponowana w 1994 r. podczas roboczego spotkania European Society of Anaesthesiology and Intensive Care w Wersalu, a jej pełny opis opublikowano w 1996 r. pod przewodnictwem Jeana‐Louisa Vincenta.1 Celem była standaryzacja oceny niewydolności narządowej w przebiegu sepsy u chorych w stanie krytycznym. Skala obejmuje 6 głównych układów/narządów – oddechowy, krzepnięcia, sercowo‐naczyniowy, ośrodkowy układ nerwowy oraz nerki i wątrobę, dzięki czemu dostarcza szerokiego, wielonarządowego obrazu funkcjonowania chorego. Każdemu układowi przypisuje się punkty od 0 do 4, co pozwala na ilościową ocenę stopnia uszkodzenia, przy czym większe wartości odpowiadają cięższemu zaburzeniu funkcji. Twórcy skali zakładali, że ocena powinna się opierać na łatwo dostępnych i obiektywnych parametrach oraz umożliwiać śledzenie zmian stanu pacjenta w czasie. W pierwotnym założeniu skala SOFA nie miała służyć do prognozowania losów chorego. Dopiero liczne późniejsze analizy wykazały wyraźną zależność między liczbą punktów w skali SOFA a śmiertelnością pacjentów z sepsą.2 Obecnie skala SOFA jest powszechnie stosowana w intensywnej terapii – zarówno w codziennej praktyce klinicznej, jak i w badaniach naukowych. Stanowi jedno z podstawowych narzędzi do oceny stopnia niewydolności narządowej, punktacjaw tej skali jest wymagana do rozpoznania sepsy według definicji SEPSIS‐3 i dodatkowo pełni funkcję narzędzia prognostycznego.3 Pomimo