Wstęp Ultrasonografia przyłóżkowa (POCUS, point-of-care ultrasound) to metoda diagnostyczna wykonywana bezpośrednio w miejscu sprawowania opieki – na oddziale, w strukturach ratownictwa medycznego czy w gabinecie. Zastosowanie POCUS umożliwia obrazowanie w czasie rzeczywistym wspierając natychmiastowe podejmowanie decyzji klinicznych czy realizowanie wybranych procedur inwazyjnych. Dzięki wykonywaniu badania przy łóżku chorego, zmniejsza się zależność od pracowni radiologicznych, usprawniając tym samym proces terapeutyczny. Nie bez powodu POCUS określa się mianem „piątego filaru” badania fizykalnego obok oglądania, palpacji, opukiwania i osłuchiwania [1,2].  Ultrasonografia przyłóżkowa przestaje być domeną wyłącznie lekarzy. W wielu krajach zespoły pielęgniarskie, ratownicy medyczni, położne i fizjoterapeuci po odbyciu ustrukturyzowanego szkolenia z powodzeniem wykorzystują POCUS w codziennej praktyce klinicznej, co przekłada się na trafniejsze decyzje terapeutyczne i poprawę rokowania pacjentów [3,4]. Przełomowe znaczenie w Polsce miało Rozporządzenie Ministra Nauki z 10 października 2024 r. (Dz.U. 2024 poz. 1514), które formalnie wprowadza „umiejętność wykorzystania ultrasonografii przyłóżkowej” do programu studiów magisterskich na kierunku pielęgniarstwo [5]. Zmiana ta wpisuje się w międzynarodowe trendy rozszerzania kompetencji zawodowych oraz odpowiada na rosnące możliwości technologiczne wpływające na jakość opieki. Niniejszy artykuł podsumowuje aktualny stan wiedzy z lat 2018–2025, przedstawia główne zastosowania POCUS w pielęgniarstwie, dokonuje przeglądu obowiązujących wytycznych oraz omawia implikacje dla bezpieczeństwa pacjenta i jakości opieki w oddziałach